Een jaar geleden ontstond ineens het besef: volgend jaar bestaat De Breul 80 jaar.
Door de coronaperiode hadden we bij een eerder jubileummoment geen gelegenheid gehad om groots uit te pakken met een reünie. Dus ontstond al snel het idee: als we het nu doen, dan doen we het goed.
Er werd een kleine kerngroep ‘reüniecommissie’ samengesteld om te brainstormen, te verkennen en vooral veel vragen te beantwoorden. Hoe organiseerden we jubilea vroeger? Hoe pakken andere scholen zoiets aan? Wat willen we eigenlijk precies? Er werden gesprekken gevoerd met eventbureaus, ideeën verzameld en mogelijkheden onderzocht.
En toen kwam het moment waarop we elkaar aankeken en dachten: waarom zouden we dit eigenlijk niet gewoon zelf doen?
Want alle kennis en expertise bleek al aanwezig. Organisatie, communicatie, techniek, ICT, catering, muziek, creativiteit en vooral heel veel betrokkenheid. Bovendien: als je 80 jaar De Breul viert, is er natuurlijk iets voor te zeggen om dat ook écht door De Breul en voor De Breul te laten organiseren.
En dus gingen we aan de slag.
Op de foto de reüniecommissie (van links naar rechts): Gerda Boekel (docent levo), Jelmer de Wal (conrector facilitair & control), Henrieke Schut (bestuurssecretaresse & communicatie), Joost Hoving (bestuurssecretaris) en Sietske Erich (rector/bestuurder)
Van ‘save the date’ naar ‘uitverkocht’
Vanaf maart begon de jubileumcampagne zichtbaar te worden. De eerste ‘save the dates’ gingen de deur uit, de speciale website voor 80 jaar De Breul werd gelanceerd en vanaf dat moment ging het snel.
Heel snel zelfs.
De kaartverkoop liep zo goed dat we deze uiteindelijk moesten sluiten, simpelweg omdat het maximaal toegestane aantal bezoekers binnen onze evenementenvergunning was bereikt. Een luxeprobleem natuurlijk, maar helaas betekende dat ook dat we mensen moesten teleurstellen.
Ondertussen kreeg het programma steeds meer vorm.
De foodtrucks die we kennen van het Walkartpark werden benaderd, want we wilden buiten een echte festivalsfeer creëren. Oud-medewerkers kregen de vraag of zij nog één keer een minilesje wilden verzorgen. Er ontstond een speciaal Breulmuseum en uit al het beeld- en filmmateriaal dat we konden vinden, werden decenniumfilms samengesteld.
En toen werd het 3 oktober
Na maanden voorbereiden was het ineens zover. De draaiboeken lagen klaar, iedereen stond op zijn of haar plek en vanaf 12.00 uur ontvingen we eerst onze oud-medewerkers. Een mooi moment waarop zij alle tijd hadden om elkaar weer te ontmoeten, herinneringen op te halen en bij te praten. Rector Sietske Erich heette hen vanaf het podium welkom.
En nog voordat dat eerste programmaonderdeel goed en wel voorbij was, zagen we rond half één de eerste rijen oud-leerlingen ontstaan bij de entree aan de Driebergseweg.
Er was trouwens één ding dat we níét hadden kunnen organiseren: het weer.
Maar ook dat werkte mee. Het werd een prachtige, zonnige herfstdag.
Herkenning, herinneringen en volle lokalen
Vanaf het moment dat de deuren opengingen, viel eigenlijk alles op zijn plek. De minilesjes van oud-docenten bleken een groot succes. Voor sommige lokalen ontstonden heuse wachtrijen en eenmaal binnen was het soms passen en meten om iedereen een plekje te geven. Blijkbaar blijft een les op De Breul, zelfs vele jaren later, toch iets waar je graag nog een keer voor terugkomt.
Ook het Breulmuseum trok veel bezoekers. Oude foto’s, documenten en herinneringen zorgden voor herkenning, mooie verhalen en hier en daar ongetwijfeld een klein beetje heimwee.
Naast alle vrolijkheid was er ook ruimte om stil te staan. In het In Memoriam-lokaal stond een gedenkboom en lag een herinneringsboek waarin bezoekers een boodschap konden achterlaten voor leerlingen, medewerkers en anderen uit de Breulgemeenschap die ons zijn ontvallen. Een rustige en waardevolle plek midden in een drukke dag.
Festival op het basketbalveld
Buiten gebeurde ondertussen precies wat we vooraf hadden gehoopt. Rondom het open podium en de foodtrucks ontstond een echte festivalsfeer. Aan lange picknicktafels en statafels ontmoetten oud-leerlingen en (oud)-medewerkers elkaar onder het genot van muziek, eten en drinken. Oude én nieuwe schoolbands verschenen op het podium en de sfeer bleef de hele middag uitgelaten.
En alsof dat nog niet genoeg was, besloten drie van onze huidige docenten aan het einde van de middag ook nog een aantal heerlijke meezingers ten gehore te brengen.Dat hoefde het publiek maar één keer verteld te worden. Er werd gezongen. Er werd gedanst. En voor even ging op het basketbalveld figuurlijk het dak eraf…
Zelfs de lege blikjes kregen een mooie bestemming
Ook na afloop van het feest bleef er iets moois over. Letterlijk zelfs: een flinke hoeveelheid lege blikjes.
Het statiegeld van alle ingezamelde blikjes gaat naar Francis, onze schoonmaker, en zijn Touch Lives Foundation. Francis is nog bezig met het inleveren van een deel van de voorraad, maar verwacht uiteindelijk ongeveer 300 euro op te halen.
Met dat bedrag wil de stichting opnieuw middelbare scholieren in Ghana helpen aan een zorgverzekeringspas voor een heel jaar medische zorg. Voor veel ouders is zo’n pas financieel niet haalbaar, terwijl medische behandelingen zonder verzekering vaak al helemaal onbetaalbaar zijn.
Deze keer gaat de opbrengst naar leerlingen van de Saint Joseph’s Senior High School in West-Ghana.
Zo krijgt zelfs het opruimen na een groot feest nog een bijzonder vervolg: wat hier als leeg blikje achterbleef, kan daar bijdragen aan toegang tot medische zorg.
En ineens was het voorbij
Aan alles komt een einde. Rond 18.00 uur was het schoolterrein alweer bijna leeg. Althans: bij ons. Want niet veel later hoorden we dat de horeca in Zeist en omgeving goede zaken deed. Veel groepen alumni hadden na de reünie nog lang geen zin om afscheid te nemen en vonden elkaar terug op een terras of in een restaurant. De organisatie bleef ondertussen achter op school. Samen met een groep leerlingen werd alles opgeruimd, materiaal verzameld en het terrein weer netjes gemaakt. Pizza erbij, nog één keer de schouders eronder en daarna: moe, maar bijzonder voldaan, naar huis.
We hebben het gedaan!
En in de dagen daarna kwam eigenlijk pas goed het besef. We hebben het gewoon gedaan.
Een reünie met duizenden bezoekers, georganiseerd met onze eigen mensen. Met lessen, muziek, historie, ontmoetingen, eten, herinneringen en vooral heel veel Breulgevoel. De reacties die daarna binnenkwamen waren hartverwarmend. Via sociale media, e-mail, persoonlijke berichten en natuurlijk ook in de pers kregen we ontzettend veel positieve reacties.
En één vraag kwam opvallend vaak terug: “Wanneer doen jullie dit weer?” Nou…
Misschien over tien jaar. Al is een groot deel van de organisatie tegen die tijd waarschijnlijk zelf oud-medewerker. Maar geen zorgen.
Wij zijn erbij. Namens de reüniecommissie,
Henrieke Schut-Veldink (bestuurssecretaresse/communicatie)
